Profesor Michał Majewski, urodzony w dn. 31.08.1930 r. w Koreliczach k. Nowogródka, rozpoczął pracę w Uniwersytecie Łódzkim w roku 1955 jako asystent w Katedrze Fizyki Teoretycznej. Od roku 1958 kontynuował pracę jako starszy asystent, a następnie od roku 1964 jako adiunkt. W 1964 r. obronił przed Radą Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii UŁ rozprawę doktorską w dziedzinie fizyki wysokich energii. Tematem rozprawy była tzw. wielorodna produkcja cząstek. Od 1984 r. Michał Majewski pracował na stanowisku starszego wykładowcy. W 1995 r. przeszedł na emeryturę. W tym samym roku obronił w Instytucie Wysokich Energii w Protvino k. Sierpuchowa (Rosja) rozprawę habilitacyjną dotyczącą problemów tzw. mieszania stanów w teorii hadronów oraz kwestii istnienia egzotycznych cząstek zwanych glueballami i powrócił do pracy w UŁ w pełnym wymiarze godzin. Ostatecznie przeszedł na emeryturę w 2005 r. Nadal pracował na Wydziale Fizyki i Informatyki Stosowanej UŁ, korzystając z tradycyjnego przywileju pracowników uniwersytetów europejskich, a publikowane przez niego wówczas prace stanowiły część dorobku naukowego Wydziału.
Profesor Michał Majewski jest jedną z najważniejszych postaci w historii fizyki teoretycznej na Uniwersytecie Łódzkim. Był opiekunem, mentorem i wzorem dla kilku pokoleń łódzkich fizyków-teoretyków, m. in. Wacława Tybora, Jakuba Rembielińskiego, Pawła Maślanki, Piotra Kosińskiego i in. Jego inteligencja, prawość, życzliwość oraz intelektualna uczciwość wywierały wielkie wrażenie na każdym, kto się z nim stykał. Jego wkład polegał nie tylko na prowadzeniu własnych, oryginalnych badań, lecz również na gotowości służenia pomocą i dzielenia się z innymi swoją rozległą wiedzą. Jest niewątpliwie, obok prof. W. Tybora, współtwórcą łódzkiej szkoły fizyki teoretycznej.
W latach 1981-1984 Profesor Michał Majewski był zastępcą dyrektora Instytutu Fizyki Uniwersytetu Łódzkiego. Miał istotny udział w procesie zagospodarowywania nowo wybudowanego gmachu Instytutu Fizyki. W olbrzymiej mierze Jego osobistą zasługą było spokojne przeprowadzenie Instytutu przez niełatwy okres pierwszych lat dziewiątej dekady XX w.
Na wysokie uznanie zasługuje szeroka działalność dydaktyczna Profesora Michała Majewskiego. Prowadził zajęcia z termodynamiki, elektrodynamiki klasycznej i kwantowej, mechaniki klasycznej i kwantowej oraz ogólnej teorii względności. Jego zajęcia były bardzo wysoko oceniane przez studentów. Prawie wszyscy pracujący aktualnie na Wydziale fizycy-teoretycy byli jego studentami.
Działalność Profesora Michała Majewskiego została doceniona przez środowisko, czego wyrazem było przyznanie mu odznaczeń: Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski, Złotego Krzyża Zasługi, Medalu Komisji Edukacji Narodowej, Medalu „UŁ w Służbie Społeczeństwu i Nauce” oraz Medalu za szczególne zasługi dla Uniwersytetu Łódzkiego „Universitas Lodziensis Merentibus”.
Trudno przecenić wkład Profesora Michała Majewskiego w rozwój fizyki teoretycznej w Uniwersytecie Łódzkim. Dotyczy to zarówno strony merytorycznej (rozwinął oryginalne metody analizy mas hadronów, zaproponował nowatorskie podejście do problemu poszukiwania tzw. glueballów polegające na rozpatrywaniu ich hipotetycznych własności w kontekście analizy multipletów zawierających również mezony kwarkowe, był m. in. członkiem łódzkiego zespołu zajmującego się tzw. grupami kwantowymi), jak i cech osobowościowych: otwartości na współpracę i wymianę myśli, gotowości do pomocy i życzliwości.
Dzisiaj szczególnie wspominamy Pana Profesora Majewskiego. Pozostaje zawsze w naszych sercach.
